Deze uitgave van THISISMAMA is een lappendeken van perspectieven en niet keurig
in één taal opgesteld. We hebben ervoor gekozen dicht bij de bron te blijven, zodat deze publicatie weerspiegelt hoe wij met elkaar om gaan. Van-daag de dag betekent dat dat je soms Engels als voertaal neemt (omdat een democratische om-geving rekening te houden heeft met de minder-heid), of dat je een Engels gevoerd gesprek verwerkt en beschouwt in je moederstaal met bijpassend resultaat. Nú leven vergt enige lenigheid om van het ene platform naar het andere podium te springen. Kunst kan helpen
met die rek- en strekoefeningen. Bij MAMA doen we aan een soort apenkooien. In een hechte gemeenschap geven onze Artistic New Talents vorm aan hun eigen curriculum om artistiek te groeien. Dat dat enige verSPLINTERing oplevert, ach daar worden we toch ook alleen maar
soepel van.

Wat betekent het eigenlijk dat nu voor de tweede keer binnen één jaar de exposerende kunstenaar ervoor kiest de ruimte geheel te anonimiseren? In 2016 Dean Blunt, heden Caetano. Beiden keren zich tegen het instituut als normbepaler; of genuanceerder – ze confronteren ons als organisatie met onze rol in het al dan niet reproduceren van machtsstructuren, onze rol binnen systemen van in- en uitsluiting. Zoals hier op de Witte de Withstraat, die in rap tempo is veranderd van culturele ankerplaats tot foodie-bestemming met gourmet biertjes en kip-rôti, waar elk bordje prak vergezeld gaat van een leuk concept. En bijpassend prijskaartje.

 

Caetano’s tentoonstelling Is There Any World to Come? is een experimenteel hoogstandje, waar hij het wankele evenwicht bewandelt tussen generositeit en schuilen. Niet dat dat per se tegenovergestelden zijn. Ondanks de bekladde voorgevel steekt verrassend veel nieuwsgierig volk hun hoofd naar binnen. En sommigen blijven eindeloos bivakkeren. De Poder Soundsystem bewijst het vooral goed te doen bij jongeren. De woorden van Emma Goldman echoën door de zaal, zonder dat ze hard op gezegd hoeven te worden ‘If I can’t dance, I don’t want to be part of your revolution’. Misschien is het ook eigenlijk helemaal geen solotentoonstelling. Iedereen die hier zijn sporen laat word medeauteur. Wist de anonieme maker die ‘My Body My Temple’ op de ruiten kerfde dat hun stem een onderdeel zou worden van dit lichaam van werk waar iedereen aan kan bijdragen? Een schril maar ook verademend contrast met de GiTo-maffia verderop, waar je enkel kan toetreden als je de drempelprijs à 12 euro kunt ophoesten.

 

MAMA is tijdelijk onze hide-out, onze veilige humanity cave. Waar we elkaar ‘Its gonna be alright’ kunnen influisteren terwijl we enerzijds ons hart vasthouden voor de verkiezingsuitslagen, en anderzijds beramen hoe we die toekomst in eigen handen nemen. Hier, op deze pagina’s, lekken overpeinzingen die ten grondslag liggen aan de tentoonstelling via een auditief landschap de wereld
in. Angelica Falkeling daagt het concept ‘normaal’ uit en omarmt fake, phony, gaga en Spongebob in ‘gesprek’ met Jack Halberstam.

Dennis Muñoz Espadiña vult het perspectief aan met een vrolijk dystopisch staaltje futuro-nostalgie, in 2150 is de NEU (Nieuw Europa) een feit en heeft Nederland met België hun ware gezicht laten zien in de nieuwe formatie VOLL (Verenigde Onafhankelijke Lage Landen).

 

Zijn er nog alternatieven? Tommy Ventevogel, experimenteel schrijver en sinds kort lijstduwer van de Nederlandse Piratenpartij, vraagt zich hoopvol af wat het open riool van het hedendaagse internet wél te bieden heeft. Er schuilen niet alleen maar trollen in de leidingen, maar ook in roze gestoken superratten. Is het slechts een kwestie van tijd tot democratie 2.0 een echt feit is?

 

Lastige existentiële vragen die tot je komen als je met ellebogen op je knieën en smartphone in de hand op het toilet zit. Like & Share het werk van Milou Brockhus en Willem de Kam, of niet. Misschien is het soms beter de werkelijkheid te ontvluchten, dan stap je even in de parallelle wereld van Lilith Zone’s Oneiric Garden, met een aantal walkthroughs doen we het even voor.

De nadere details voor de aangekondigde programmalijn NETWORKS
zijn nu dan eindelijk echt online en up-to-date. Heel blij zijn wij met
de samenwerking met Edna Azulay, zij zal alle NETWORKS projecten

in woord vangen. Stijl en vorm staan haar vrij. Deze tekstuele bijdragen komen ook op THISISMAMA en we hopen deze aan het eind van het
jaar te bundelen. Deze THISISMAMA is nog maar een begin. Voor de zomer zullen we nog een keer een losse uitgave presenteren onder
deze url. Na de zomer, bij aanvang van het seizoen 2017/2018 verplaatsen we ons hele online bestaan hierheen. Geen traditionele website meer, maar een magazine, een podium.

 

Beschouw dit nog maar als een warming-up en veel dank aan
iedereen die heeft bijgedragen!

 

Tot spoedig, online of IRL!
Nathalie

What does it mean if, within the space of a year, two of our exhibiting artists chose to render the exhibition space completely anonymous? In 2016, it was Dean Blunt; presently, it’s Caetano. Both oppose the institute as a standard bearer of quality. In other words, these artists confront us as an organisation, our role in the reproduction of power structures, and our responsibilities regarding systems of inclusion and exclusion. And this is vital in a street such as Witte de Withstraat, which has changed rapidly from a cultural anchorage to a foodie destination of gourmet beers and chicken roti – all accompanied by what is apparently a ‘fun’ concept, and ditto the price tag.

 

Caetano’s current exhibition at MAMA, Is There Any World to Come? is an experimental tour de force, playing with the delicate balance between generosity and providing shelter – not that these are necessarily opposites. Despite the apparently vandalised façade, a surprising amount of people curiously peek inside. Some just visit and constantly hang out. The Poder Soundsystem is particularly popular with young people. It’s as if the words of Emma Goldman silently echo throughout the space: ‘If I can´t dance, I don’t want to be part of your revolution.’ Perhaps this is not a solo exhibition after all. Everyone who leaves a trace becomes a co-author. Did the anonymous writer who scratched ‘My Body My Temple’ onto the showroom’s windows realise their voice would become a part of this body of work? A stark and refreshing contrast to the G&T mob down the street, with whom you can mingle if you cough up the minimum twelve Euros per beverage.

 

As we await the outcome of the upcoming general election with bated breath, while also considering how we can take the future into our hands, MAMA is our temporary hideout – our humanity cave – where together we can whisper, ‘It’s gonna be alright’. Here, on these pages, the current exhibition’s underlying discussions can leak into the world through an auditory landscape. Angelica Falkeling challenges the concept of ‘normal’ and embraces the fake, the phoney, Gaga, and SpongeBob, while in ‘conversation’ with Jack Halberstam.

Dennis Muñoz Espadiña offers a cheerful perspective on a dystopian future nostalgia, where, in 2150, the NEU (New Europe) becomes a fact and the Netherlands shows its true colours in its new formation with Belgium as VOLL (Verenigde Onafhankelijke Lage Landen, aka the United Independent Low Countries).

 

Are there any alternatives to this patriarchal dystopia? Tommy Ventevogel, the experimental writer and supporter of the Dutch Pirate Party, optimistically asks what do the open sewers of today’s Internet have to offer? He sees not only trolls hiding in the pipes but also discovers pink-clad super rats. Is it only a matter of time until Democracy 2.0 is the new status quo?

Awkward existential questions that come to you when on the toilet, trousers around your ankles and smartphone in hand. Should I like and share Milou Brockhus’s and Willem de Kam’s work? Sometimes, maybe it’s simply better to escape reality and step into the parallel world of Lilith Zone’s Oneiric Garden.

 

This edition of THISISMAMA is a patchwork of perspectives. It is not neatly arranged in one
voice or language. For each item, we chose to retain the contributor’s voice and their language. Sometimes, this means communicating in English as a second language, thus honouring the notion that a genuinely democratic environment considers its minorities. Similarly, an experience that occurs in English might translate as a recollection in one’s mother tongue. As such,
this publication reflects how we get along at MAMA. Life in this day and age requires the
agility to move from one platform to another.
Art can help with this by offering stretching exercises. At MAMA, we like to monkey around
a bit. In a close-knit community, our Artistic New Talents shape their curriculum and figure out the artistic growth they require. Whether this results in a splintered or kaleidoscopic image is for you to decide. We just accept the need to
be supple.

The NETWORKS programme is finally online and up to date! We are delighted to be working with Edna Azulay. She will capture in words all
of the NETWORKS projects, experimenting with styles and formats. Once these textual contributions are added to THISISMAMA, we hope to collate them into a modest publication at the end of the year.

This edition of THISISMAMA is only the beginning. Before the summer, we shall again present a stand-alone issue under the URL www.thisismama.nl. Then, at the start of the 2017-18 season, we shall move our entire online existence here. Not a traditional website, but a magazine, a platform, and a meeting place.

 

Consider this issue as a warm-up. And finally, many thanks to all of the contributors.

 

See you soon, either online or IRL!
Nathalie

THISISMAMA is een nieuwe webpublicatie van MAMA. Op deze pagina’s brengen we een selectie teksten, podcasts en beelden bijeen. Samen vormen ze gedachtenspoortjes, responsen en mijmeringen op het programma in de showroom en daarbuiten. THISISMAMA geeft ons méér ruimte om aan jonge makers podium te geven. Het nodigt uit tot kritiek, uitweiding, bevestiging van of juist onenigheid met ideeën die door het programma sijpelen.

 

Ruimte die ook nodig is om de warme community, zonder wie MAMA niet is wat we zijn, een gezicht te geven. THISISMAMA spreekt in een andere toon dan het persbericht of nieuwsbrief. Hier is er ruimte om inzichten te delen die projecten bij de organisatie teweeg brengen. Wat doet de kunst?

Wat forceert het, hoe verandert het ons? Dat we deze vragen niet van te voren kunnen beantwoorden is tegelijkertijd de waarde van de kunst: zij bezit het vermogen ons mentale domein steeds weer op te rekken. Dat geldt voor publiek, maar ook voor organisatie.

 De losse grondvesten van de patriarchale samenleving worden met weemoed in beeld gebracht door Wayne Horse´s Alte Senator.
Deze poëtische youtube soap leent zich goed voor druilerige lentedagen die je het best met een blik Schultenbräu ondergaat.

English version

THISISMAMA is a new web publication by MAMA. On these pages, we collate a selection of texts, podcasts, and images. Together, they become trails of thought, responses, and musings on our programme, both at the showroom and beyond. THISISMAMA gives us more space and a stage to share with young artists. These pages invite criticism, digression, and confirmation of or disagreement with ideas that seep like ink through the programme. THISISMAMA is also a space that provides a face to the warm community that makes MAMA what it is.

 

THISISMAMA’s tone is different to that of our press releases and newsletters. It is where we share the insights that projects trigger within the organisation. What does art do, what does it evoke, and how does it change us? We can’t answer these questions in advance, but this is precisely art’s value. Art has the power to keep stretching the mental domain: both our audience’s and ours.

Wayne Horse nostalgically portrays the loose foundations of patriarchy in his poetic YouTube soap opera, Alte Senator, which is best enjoyed on rainy spring days with a half-litre of Schultenbräu.

Can I
understand that...

Toilet

Fragmenten

Of course, there are worlds...

Studiosport
voor gamers

Met dank aan/With thanks to: Milou Brockhus, Caetano Carvalho, Vrienden van/Friends of Younes Chokry, Angelica Falkeling, Jack Halbertsam, Wayne Horse, Willem de Kan, Dennis Muñoz Espadiña, Pendar Nabipour, Pien Poncin,
Tommy Ventevogel, Marloes de Vries, Lilith Zone.

THISISMAMA verschijnt twee keer als zelfstandige webpublicatie in aanloop naar de lancering van MAMA’s nieuwe webomgeving tijdens de opening van het nieuwe culturele seizoen 2017-2018. / THISISMAMA will be released twice as a stand alone webpublication prior to the launch of MAMA’s new webplatform timed with the opening of the cultural season 2017-2018.

Redactie/Editorial board:
Nathalie Hartjes, 
Milou Terpstra,
Kevin van Vlierden,
Gino van Weenen

 

Vormgeving/Design:
OONA DESIGN OFFICE

MAMA wordt ondersteund door/ is supported by:
Gemeente Rotterdam & Mondriaan Fonds

CHOK

Social Gaming

Mamasté